head-namtokhuaisuanphlu-min
วันที่ 23 พฤษภาคม 2022 12:42 AM
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียน น้ำตกห้วยสวนพลู
โรงเรียน น้ำตกห้วยสวนพลู
หน้าหลัก » นานาสาระ » น้อยใจโชคชะตา

น้อยใจโชคชะตา

อัพเดทวันที่ 16 พฤศจิกายน 2020

น้อยใจโชคชะตา
โชคชะตา

 

โชคชะตา เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของเจชายหนุ่มที่มีพื้นเพทางภาคอีสานเจตก็ไม่เคยเห็นหน้าพ่อและแม่เลยเพราะพ่อกับแม่ของเขานั้นทิ้งเขาไปยังตั้งแต่แบเบาะเขาจึง ถูกเลี้ยงดูมา ด้วยตากับยายที่บ้านหลังเล็กๆที่อยู่ติดกับ

วัดมาจนกระทั่งโตและได้ฟังเรื่องราวของพ่อและแม่ผ่านจากตาและยายเสมอมาจีบจำได้ว่าชีวิตของเขาพบเจอแต่ความยากลำบากมาโดยตลอดเพราะตากับยายนั้นยากจนมากในตอนที่เป็นเด็กนั้นเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่ก็เป็นเด็กดีเชื่อฟังคำสั่งสอนของตาและยายมาตลอดบางครั้งจะถูกเพื่อนล้อเลียนเรื่องไม่มีพ่อแม่เขาก็ไม่เคยต่อล้อต่อเถียงด้วยและไม่เคยคิดจะโกรธในสิ่งที่เพื่อนๆพูดเอาตากับยายบอกว่าถึงไม่มีพ่อกับแม่แต่ก็มีตากับ

ยายที่คอยดูแลอยู่เจ็บนั้นเป็นคนเอาการเอางานมาตั้งแต่เด็กๆแล้วแม่จะเรียนไม่เก่งยอดเยี่ยมที่สุดในห้องแต่ผลการเรียนอยู่ในระดับที่น่าพอใจและสิ่งที่คุณครูมักจะชื่นชมอยู่เสมอก็คือเป็นเด็กที่เรียบร้อยรู้ความและคอย

ช่วยเหลืองานของโรงเรียนที่ตัวเองจะทำได้พอกลับขอช่วยงานตายายเสมอช่วยงานตายายเก็บของเก่าเก็บขยะแล้วนำไปขายจะจำได้ว่าตั้งแต่เขาเกิดมาก็เห็นตากับยายใช้ชีวิตประจำวันแบบนี้มาตลอดคือการออกไปเก็บของเก่าเก็บขยะเก็บขวดน้ำแล้วนำมารวมกันไว้เพื่อนำไปแลกเป็นเงินมาเป็น

ค่ากับข้าวและค่าอุปกรณ์การเรียนสังเกตเห็นตากับยายเหนื่อยมาตลอดและคิดถึงเสมอว่าจะทำอย่างไรให้ตากับยายได้สุขสบายโดยที่ไม่ต้องออกไปเก็บของกลับมาขายประกันชีวิตและเพื่อเลี้ยงดูเขาด้วยการที่ได้เห็นตา

กับยายเหมือนญาติทำให้เจ็บกลายเป็นเด็กรุกและขยันทำงานทุกอย่างโดยจะเริ่มทำงานรับจ้างมาตั้งแต่อยู่ชั้นป 4 ป 5 แล้ว ฉันในหมู่บ้านมีใครว่าจ้างให้ไปดายหญ้าทำอะไรเสร็จก็ไปทางนั้นบางครั้งก็ไปช่วยตากับยายกลัว

จะได้ค่าแรงเพิ่มบางครั้งเจ็บออกไปคนเดียวเจ็บนั้นอยู่กับตากับยายมาจนโตและตากับยายก็ได้ส่งเสียให้เราเรียนหนังสือจนจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนการศึกษานอกห้องเรียนหรือกศนนั่นเองการพิเศษได้เข้า

เรียนที่กศนนั้นก็เพราะว่าตากับยายไม่มีเงินส่งเสียให้เราเรียนในโรงเรียนทั่วไปซึ่งในตอนนั้น 7 ก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้างเพราะอยากจะเข้าเรียนที่โรงเรียนทั่วไปแต่เขาก็เข้าใจตาและยายและบอกกับตัวเองว่าต่อให้เรียนที่กศน

เขาก็จะตั้งใจเรียนแล้วจะนำวุฒิม 6 มาให้ตากับยายให้ได้ ในระหว่างที่ดินจัดสรรรออยู่นั่นเสร็จก็ตั้งใจเรียนและทำงานไปด้วยเพราะการพิมพ์ที่ตัวสำรองไม่ต้องไปเรียนทุกวันทำให้เขามีเวลาช่วยตากับยายทำงานหาเงินมาก

ขึ้นอีกเลยเจ็บนั้นรับจ้างทั่วไปใครจะให้ไปทำไร่ทำนาถางป่าไดญ่าเขาจะไปแบบไม่เขียนเลยบางครั้งก็ไปช่วยฟรีแบบไม่มีค่าจ้างก็มีทำให้คนในหมู่บ้านต่างรักใคร่และชื่นชมว่าตากับยายนั้นมีหลานชายที่เอาการเอางานจน

จะเรียนจบกศนชั้นม 6 เมื่อใดวุฒิการศึกษามาแล้วเขาก็อยากจะไปหางานทำในช่วงนั้นตากับยายก็เริ่มแก่แล้วการที่เขาจะออกไปหางานที่ใกล้ๆนั้นหรือจะเข้าไปทำงานที่กรุงเทพฯเหมือนกับทุกคนในหมู่บ้านที่เขาไปทำกัน

แต่ก็ไม่มีงานให้ทำเลย 7 เลยตัดสินใจยังคงช่วยงานตากับยายหาของเก่าเก็บขยะขายเหมือนเดิมและรับจ้างทั่วไปอย่างที่ทำกันมาและเขามาจะออกไปทำงานคนเดียวเพราะอยากจะให้ตากับยายได้พักผ่อนบ้างนอกจาก

เก็บของเก่าขายและรับจ้างทั่วไปแล้ว 7 ก็ยังเข้าไปช่วยงานที่วัดด้วยก็ชีวิตของเท่านั้นก็อยู่ใกล้ชิดกับวัดมาโดยตลอดตั้งแต่ตอนเป็นเด็กแล้วจึงเป็นเด็กที่ติดวรรคและคอยช่วยงานในวัดมาตั้งแต่เด็กๆซึ่งในตอนเป็นเด็กนั้นก็

เป็นเด็กวัดค่อยกวาดถูกุฏิให้กับหลวงพ่อพรเรียนจบชั้นมอปลายก็สามารถทำงานได้มากมายขึ้นจึงกลายเป็นคนงานของรัฐที่คอยช่วยงานวัดในหลายๆอย่างถึงเจตนาจะเป็นคนดีและเป็นคนดีเชื่อฟังคำตอบของคุณตากับ

ยายและหลวงพ่อที่วัดทุกอย่างแต่บางครั้งเขาก็รู้สึกน้อยใจในโชคชะตาที่เกิดมาพบเจอบางครั้งเขาก็ถามตัวเองว่าทำไมพ่อกับแม่สิเข้าไปทำไมเขาถึงอีตากับยายจนที่ไม่มีทรัพย์สินอะไรให้เขาได้อยู่อย่างสบายกับเพื่อนๆ

ของเขาทำไมถึงไม่ได้เรียนในโรงเรียนดีๆแล้ววันข้างหน้าเขาจะมีงานดีๆทำหรือเปล่า หลายต่อหลายครั้งที่เขาคิดเรื่องนี้เขาจะไม่พูดคุยกับตาและยายเพราะไม่อยากทำให้ทั้งสองคนไม่สบายใจแต่เขาเลือกที่จะเข้าไปนั่ง

พูดคุยกับหลวงพ่อซึ่งหลวงพ่อก็ได้แนะนำจนเขาได้สติและกลับมาเข้มแข็งกับต่อสู้ชีวิตต่อหลวงพ่อมักจะบอกเจตว่าเขานั้นเป็นคนดีมีน้ำใจทำสิ่งใดที่ไม่หวังสิ่งตอบแทนหลวงพ่อบอกว่าขอไอ้จิตตั้งมั่นในความดีที่ได้

กระทำมาขอสักวันหนึ่งคนดีที่ได้กระทำมันจะต้องเกิดผลซึ่งจะช่วยได้แบบนั้นแหละพออายุมากขึ้นเรื่อยๆเขาก็ไม่ค่อยคิดถึงไอ้สิ่งที่ตัวเองค่ะและสิ่งที่ทำให้ตัวเองต้องทุกข์ใจและมุ่งมั่นทำงานรับจ้างทั่วไปรวมทั้งตัวจิต

อาสาของหมู่บ้านทำงานให้กับหมู่บ้านและด้วยมาอดทนและตั้งใจทำงานทุกอย่างทำงานที่ได้รายได้ตอบแทนและงานส่วนรวมทั้งของในหมู่บ้านและวัดวาเจ็บนั้นคิดแค่ว่าทำงานช่วยเหลือส่วนรวมและไม่คิดหวังผล

ตอบแทนพระคุณหนึ่งนั้นเขาจะต้องมีชีวิตที่ดีได้และตากับยายก็ต้องมีชีวิตที่ดีกว่าเดิมไม่ต้องกลับตามลำบากเก็บของเก่าเก็บขยะขายอีกเหตุนั้นตั้งใจทำงานมาตลอดจนสามารถเก็บเงินได้ก้อนหนึ่งซึ่งเขาดีใจมากและ

กำลังคิดว่าจะนำเงินกล้องน้ำจะทำอะไรดีที่จะช่วยให้ครอบครัวและช่วยให้ตากับยายอยู่อย่างสุขสบายขึ้นแต่ยังไม่ทันได้ตัดสินใจอะไรจู่ๆเขาก็ประสบอุบัติเหตุทำให้เขามีปัญหาจนถึงขั้นต้องดำเหล็กไว้และเก็บเงินที่อดเอา

ไว้ทั้งหมดจากการนำมารักษาตัวเองและใช้จ่ายในครอบครัวเพราะเหตุนั้นประสบอุบัติเหตุเราจะต้องหยุดการทำงานไปพักใหญ่และหน้าที่หารายได้เข้าบ้านก็ตกเป็นของตากับยายอีกครั้งฉันตากับยายก็อดทนทำโดยไม่เคย

ปริปากบ่นให้ได้ยินสมเจตน์นั้นก็สงสารตากับยายมากแล้วถ้าจะทุกข์ใจคอยถามตัวเองอยู่ทุกวันว่าทำไมถึงได้พบเจอแต่สิ่งนี้ครั้งที่ทำดีมาตลอดช่วงนั้นจะเริ่มเก็บตัวและไม่ค่อยสุงสิงกับใครและน้อยใจโชคชะตา

แสดงความคิดเห็นด้วย Facebook

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียน น้ำตกห้วยสวนพลู
โรงเรียน น้ำตกห้วยสวนพลู
โรงเรียน น้ำตกห้วยสวนพลู
โรงเรียน น้ำตกห้วยสวนพลู