head-namtokhuaisuanphlu-min
วันที่ 22 พฤษภาคม 2022 11:38 PM
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียน น้ำตกห้วยสวนพลู
โรงเรียน น้ำตกห้วยสวนพลู
หน้าหลัก » นานาสาระ » คนไม่เอาใคร

คนไม่เอาใคร

อัพเดทวันที่ 20 พฤศจิกายน 2020

คนไม่เอาใคร

 

คุณสมชาย

 

คุณสมชาย นำครอบครัวไปทำบุญที่วัดใกล้บ้านเขากำลังสร้างเมรุคิดว่าทำบุญวัดนี้บริจาคเงินตาม ความเหมาะสม

เพื่อสมทบทุนสร้างเมรุให้แก่ทางวัดด้วยซึ่งทางวัดนี้เขารับจัดการฌาปนกิจศพให้ผู้ยากไร้แบบเอื้ออาทรเป็นการกุศลที่น่าสนใจ

 

มากน่าโมทนาสาธุเป็นอย่างยิ่งครับวันนั้นตรงกับวันขึ้น 15 ค่ำเดือนอ้ายผู้คนมาทำบุญกันเต็มศาลาการเปรียญ

ศาลาการเปรียญที่นี่ใหญ่มากหากคนไม่กลับกันใช้บ้างเห็นจะไม่พอที่รองรับบางครอบครัวก็พากันมาบ้างอุ้มลูกจูงหลานมา

 

ใส่บาตรเอากับข้าวใส่ปิ่นโตเตรียมถวายพระเสร็จแล้วก็พากันกลับบางครอบครัวพอรับศีลรับพรแล้วก็กลับไม่อยู่

รอรับพรตอนพระฉันอาหารเช้าเสร็จคงจะมีภารกิจบางอย่างต้องกลับก่อนก็ว่ากันไปชวนคุณสมชายนะรอจน

 

ขั้นตอนทางศาสนาเสร็จเรียบร้อยสมบูรณ์จะได้กลับกันก็อิ่มอกอิ่มใจแล้วก็อิ่มบุญมีเรื่องน่าคิดอยู่เรื่องนึงที่การทำบุญวันนี้

เขามากันเป็นครอบครัวล้วนอยู่ในวัยกลางคนใช้เป็นส่วนมากแล้วก็เด็กเล็กๆมาใส่บาตรไหว้พระปิดทองพระเห็นแล้วปลื้มใจ

 

เป็นการปลูกฝังเยาวชนตัวน้อยๆให้รู้จักทำบุญไหว้พระดีครับดีมากเลยคุณสมชัยบอกว่าเสียดายไม่ได้เอาน้องชมพู่มาด้วย

หลานสาวคนเล็กของแกนะครับปลุกเท่าไหร่ไม่ตื่นแต่ก็เคยพามาหลายหนแล้วชอบเข้าวัดทำบุญชอบปิดทองพระกลางคืนก่อนนอนจะสวดมนต์

 

ไหว้พระแล้วก็นั่งสมาธิคู่นึงชมพู่บอกว่าคุณตาสอนให้ที่ว่าน่าคิดก็คือคุณสมชายเห็นคนหนุ่มสาวมาทำบุญน้อยมากแทบจะพูดได้ว่า

ไม่มีวัยรุ่นมาทำบุญในวันสำคัญนี้เลยเห็นคนหนุ่มสาวมาก็จริงแต่เป็นคนหนุ่มสาวที่แต่งงานแล้วมาเป็นคู่คู่ดูเหมือนว่า

 

การทำบุญฟังเทศน์ฟังธรรมเข้าวัดนั้นเป็นเรื่องของคนแก่ไปซะแล้ว คุณสมชายเขาคุยกับคนแก่วัยใกล้เคียงกับแกคนนึงเป็นผู้ชายวัยใกล้ 70

เหมือนกันนี่แหละลุงจะบอกว่าจะขึ้นรถมาคนเดียวจากบ้านมาถึงนี่ไม่ไกลเท่าไหร่แต่มันลำบากที่จะก้าวขึ้นรถลงรถ

 

ทำไมสะดวกจะเป็นโรคเข่าเสื่อมแล้วหลังโกงอีกต่างหากก็มาทำบุญมาแทบทุกวันพระคุณสมชายก็ถามว่าทำไมมาคนเดียว

โลกคู่ชีวิตไปไหนซะล่ะแกก็พูดยิ้มๆบอกไปสวรรค์นานแล้วโชคดีของมันแล้วทำไมถึงว่าโชคดีก็โชคดีที่มันไม่ต้องอยู่ประมาณสังขาร

 

เหมือนแกทุกวันนี้คุณสมชายก็ถามว่าแล้วลูกหลานไม่มาด้วยเหรอจะบอกว่ามันไม่มากันหรอกมันเลี้ยงฉลองไปดูไฟมาเมื่อคืน

เมากันเพียบยังไม่ตื่นเลยเพราะคุยกันสักครู่แกก็ขอตัวไปนั่งพิงเสาศาลาพนมมือไหว้พระมาคำนึงถึงว่ามีอายุขนาดนี้สังขารไม่เอื้ออำนวย

 

ยังสู้อดทนต่อความยากลำบากฟังเทศน์ฟังธรรมเห็นวัดเป็นที่พึ่งสุดท้ายคนแก่ประพฤติปฏิบัติอย่างนี้เป็นการกระทำที่ประเสริฐ

แต่มาคิดอีกมุมหนึ่งขึ้นรถลงรถคงลำบากไม่ต้องมาทำบุญทุกวันพระก็ได้ใส่บาตรพระตอนเช้าๆก็น่าจะพอคุณสมชายบอกว่าเห็นรายการ

 

ทีวีท้ายข่าวเขามีเรื่องชีวิตของคนบางคนบางครอบครัวโดยคนชราคนพิการอยู่อย่างลำบากยากแค้นไร้ลูกหลานเหลียวแล

ดำรงชีวิตอยู่ได้แบบอดมื้อกินมื้อชาวบ้านเกื้อกูลให้กินบ้างขอข้าววัดมากินบ้างพอมีชีวิตรอดไปวันๆที่อยู่อาศัยก็เป็นกระท่อมน้อยผุพัง

 

น่าเวทนาดูแล้วก็มีแง่คิดหลายประการก่อนอื่นก็คิดว่าทำไมถึงไม่มีลูกหลานเหลียวแลส่งเสียให้กินส่วนมากจะแยกไปทำมาหากินที่อื่น

ห่างไกลไม่มีเวลามาดูแลคุณสมชายก็คิดว่าอยู่ที่ใจกตัญญูมีแค่ไหนมากกว่าที่จะปล่อยให้บุพการีมีสภาพอย่างนี้แก้ตัวยังไง

 

ก็ฟังไม่ขึ้นหรอกคุณสมชายบอกว่าชีวิตคนแก่นะยากไร้ลำบากลำบนนั้นต้องมีที่ไปที่มาของชีวิตซึ่งมาจากการกระทำที่เรียกว่ากรรมนั่นแหละ

สมัยยังหนุ่มยังสาวเรี่ยวแรงดีทำมาหากินได้มีโอกาสสร้างฐานะได้เตรียมไว้ยามบั้นปลายชีวิตหรือเปล่าประมาณชีวิตหรือเปล่าคุณสมชายบอกว่า

 

ไม่กล่าวโทษใครนะพูดไปตามความคิดเห็นจะมีตัวอย่างยกมาเรื่องนึงครับมีที่มาที่ไปว่าเหตุใดชีวิตบั้นปลายถึงได้ดูลำบากเหลือเกิน

ทั้งที่ก่อนนั้นน่ะมีฐานะความมั่นคงใช้ได้ทีเดียวแกบอกว่าแกรู้จักเรียนมาตั้งแต่จำความได้ครอบครัวเขากลับบ้านแกรนิตสนิทกัน

 

มีบ้านใกล้กันไปมาหาสู่กันอยู่เป็นประจำลูกชายคนที่ 2 กับคุณสมชายนะเป็นเพื่อนกันแต่ว่าตายไปหลายปีแล้วด้วยอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์

ที่ขับไปชนกับรถบรรทุกอ้อยและคาที่เลยตรงทางแยกเข้าหมู่บ้านจะมีลูกหลายคนเกือบ 10 คนอายุไล่เลี่ยกันก็เลยเป็นภาระหนัก

 

แก่ผู้นำครอบครัวผัวแกชื่อตับหายสมัยนั้นทำนาได้ข้าวกินซะอย่างไม่เดือดร้อนปูปลาหอยกุ้งหนีตามหนองคลองบึงมีเยอะชุกชุมตัดหญ้า

หาง่ายไม่ต้องซื้อสมกับคำว่าในน้ำมีปลาในนามีข้าวทีเดียวครอบครัวนี้โดยเฉพาะยายเนี่ยน่ะเป็นคนไม่คบหาสมาคมกับใครเลย

 

อยู่ครอบครัวเดียวโดดๆทั้งที่หมู่บ้านนี้มีหลายครัวเรือนจะอยู่อย่างสังคมในครอบครัวก็เลยแคบแคบและชาวบ้านเป็นอันมากไอ้

เรื่องบุญทานวันพระชาวบ้านเขาไปทำบุญฟังเทศน์ฟังธรรมที่วัดบ้านนี้ไปน้อยมากปีนี้ไปไม่เกิน 3 ครั้งพระบิณฑบาตผ่านหน้าบ้าน

 

ไม่เคยใส่บาตรจนพระไม่แวะยืนถือบาตรคอยแล้วเลยไปบ้านอื่น เป็นเด็กคุณสมชายก็เหมือนเด็กคนอื่นๆกินแกงเห็ดแกง

เพราะรู้ว่าบ้านน้าเนียนทำขนมข้าวต้มมัดขนมตาลขนมกล้วยนึ่งข้าวนึ่งด้วยหวดไม้ไผ่ส่งกลิ่นหอมฉุยเลยแกกับเพื่อนเด็กๆ

 

ก็ไปนั่งคอยนอนคอยบนบ้านแกหวังว่าสุกแล้วใครคนใดคนนึงจะหยิบยื่นให้กินบ้างสักชิ้น 100 รู้รสขนมเปล่าครับไม่เคยได้แม้เด็กๆ

จะจ้องตาแป๋วน้ำลายไหลยืดพ่อคุณสมชายรู้ค่าคนเลยดูเอาห้ามไปคอยกินขนมบ้านยายเนียนเหตุนี้แหละแม่ก็เลยทำขนมเตรียมไว้

 

ให้ลูกๆกินแทบทุกวันไม่ขาดวันไหนมีเวลาน้อยก็ทำขนมง่ายๆให้กินเช่นขนมกวนทำง่ายๆเอาแป้งข้าวเจ้าผสมน้ำผสมน้ำตาลกะทิซักเล็กน้อย

กวนให้เข้ากันแล้วก็ใส่กระทะหรือหม้อยกตั้งไฟอ่อนๆกวนเรื่อยไปจนขนมสุกแล้วยกลงแค่นี้ก็ได้ขนมควรกินแล้วหวานมันพอดีพอดี

 

เก็บไว้กินได้ทั้ง 2 วัน 3 วันเย็นนี้ค่อนข้างจะใจแคบกว่าใครๆผัวแก่ยังไม่เท่าไหร่คือจ่ายไหมครับแคบเท่าพอมีเวลายังไปช่วยทำงาน

ให้วัดบ้างเช่นเลื่อยไม้ดาร์ยาเป็นต้นตัวเย็นนี้นอกจากขาดความช่วยเหลือชาวบ้านแล้วยังเป็นคนเห็นแก่ได้หากมีโอกาส

 

จะได้นี่ก็จะรีบฉวยโอกาสทันทีส่วนของแกในเข้มงวดมากไม่ยอมให้กระเด็นอะไรสักอย่างอย่าว่าแต่คนอื่นและบ้านพ่อแม่

ของแกเองกินอยู่ยังไงก็ไม่เคยใส่ใจดูแลข้าวสักจานแกงสักถ้วยถ้าจะหยิบยื่นก็น้อยมากถ้าจะพูดว่าไม่เคยให้พ่อแม่กินบ้างเลย

 

ก็คงไม่ได้แต่คุณสมชายอาจจะไม่เห็นเองกับตาจะไปว่าแกก็ไม่ถูกสำหรับคุณสมชายนายอยู่บ้านใกล้ๆกันยังไม่เคยเห็นแกหยิบยื่นให้พ่อแม่

ไม่ว่าของอะไรนอกจากแม่พ่อแม่แล้วคนอื่นเขาก็ไม่ให้เพราะคุณสมชายเรียนจบชั้นประถมปีที่ 4 แล้วปีนั้นพ.ศ 2494 มีโอกาสเรียนต่อชั้นมัธยม

 

ที่อำเภอครอบครัวยายเนียงอพยพย้ายไปทำมาหากินที่จังหวัดใกล้เคียง ซึ่งมีความสมบูรณ์ดีกว่าที่อยู่ปัจจุบันการย้าย

ก็เนื่องจากไม่พอใจที่พ่อเสียชีวิตแล้วผู้เป็นแม่แบ่งที่นาให้น้องคนเล็กมากกว่าแกนอกจากที่ดินแล้วยังได้บ้านอีกหลังนึง

 

โดยมีข้อตกลงว่าน้องชายคนเล็กจะต้องเป็นผู้เลี้ยงแม่ดูแลทุกข์สุขของแม่แกเที่ยวพูดกับใครๆว่าลูกไม่ใช่มีอยู่ที่

ไอ้ผัวคนเดียวกูก็ลูกเมื่อเขาให้สมบัติมากกว่าก็ให้มันเลี้ยงแม่กูไม่ใช่ลูกกูขอไปอยู่ที่อื่นคนที่ได้ยินได้ฟังก็ถึงกับส่ายหัวทำไมแกถึงพูดอย่างนั้น

 

คิดอย่างนั้นจากนั้นประมาณปีกว่าน้าหงส์ก็อพยพย้ายตามไปอยู่อีกคนนึงหมู่บ้านเดียวกันแต่ว่าห่างกันสักประมาณ 10 กิโลกรัม

ได้นะวงในชอบพอกับคุณสมชายเมตตาคุณสมชายเป็นพิเศษยังตามไปเยี่ยมครอบครัวแกก็ถามไถ่ถึงยายเรียนถึงได้รู้ว่าตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่ใหม่

 

ยายเนี่ยไม่เคยมาเยี่ยมเลยไม่เคยมาหาแม่เลยแม้แต่ครั้งเดียวเวรกรรมกาลเวลาผ่านไปสัก 2-3 ปีผู้เป็นแม่ก็แก่มากแล้วอายุ 80 กว่าเจ็บป่วยออดๆแอดๆ

จนกระทั่งตายไปตลอดเวลาเรียนตลอดจนทุกคนในบ้านไม่เคยมาเยี่ยมดูดำดูดีเลยแม้แต่ครั้งเดียวใครๆก็ว่าแก่ใจดำแท้ๆ

 

หัวใจทำด้วยอะไรอ่ะทอดทิ้งบุพการีได้ยังไงผู้ให้กำเนิดแท้ๆครับคุณใครเล่าจะเท่าพระคุณแม่ระวังเถอะกรรมนั้นตามสนองแกมาตอนเผา

แม่มานั่งไหว้พระอยู่พักนึงก็หายไปจากงานซึ่งเป็นวัดนั้นก็ไม่ไกลจากบ้านเท่าไหร่กลับไปบ้านโดยไม่แคร์แต่ความรู้สึกของใครเลย

 

แม้แต่ญาติพี่น้องนอกจากไม่ดูแลแม่ผู้ให้กำเนิดคนอื่นก็เหมือนกันญาติสนิทเพื่อนบ้านยามเจ็บไข้ทุกข์ร้อนยังไงแกก็ไม่เคยไปเอื้ออารีใครเขาเลย 

 

แสดงความคิดเห็นด้วย Facebook

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียน น้ำตกห้วยสวนพลู
โรงเรียน น้ำตกห้วยสวนพลู
โรงเรียน น้ำตกห้วยสวนพลู
โรงเรียน น้ำตกห้วยสวนพลู